Zoals jullie misschien weten had ik een psycholoog, eentje waar ik het goed mee kom vinden en hij gaf mij goede raad. Helaas deed deze psycholoog alleen korte trajecten (pozob) na zo’n 6 gespreken werd ik doorgestuurd naar een andere. Hier was alleen een wachtlijst van ongeveer 3 a 4 maanden. Na zo’n 3 maanden kon ik daar terecht. Ik kreeg te horen dat ik een vrouwelijke psycholoog van mijn leeftijd kreeg, ik had er al niet zo’n goed gevoel over want ik heb niet zo snel een klik met vrouwen. Maargoed ik liet het maar op me afkomen.
Na het eerste gesprek viel haar mond open en dat terwijl ik nog niet eens alles had verteld. Bij dat gesprek labelde ze me eigelijk al direct. Alleen om het op papier te krijgen waren 5 testen (1,5 uur per test) een gesprek met mijn ouders en ik moest ik autobiografie schrijven voor nodig. Iets wat ik niet zag zitten want ik had nog niet eens verteld waarom ik tegen deze dingen aanloop, en ik zag niets in haar labeltje. Ik vertelde haar dat ik dit niet zag zitten en dat ik dat labeltje ook niet accepteerde. Helaas bleef ze volhouden met haar labeltje, maar ik bleef bij mijn standpunt. Na zo’n 4 sessies die allemaal over dat labeltje gingen en waarom ik daar niets in zag vroeg ik haar om assertiviteitstraining. Dit kon ze me wel aanbieden zei ze en we zouden er met het volgende gesprek mee beginnen. Ik verheugde me op de training want ze wilde me blijkbaar wel helpen in plaats van alleen maar een labeltje te geven. Helaas werd ik weer blij gemaakt met een dooie mus, ik kreeg geen assertiviteits training want ze zei doodleuk ‘Je hebt toch niemand waar je het op kunt toepassen’ en bedankt dacht ik. Volgens kreeg ik te horen dat ze niet met me vertelde wilde en dat ik maar naar mijn vorige psycholoog moest terug gaan of terug naar de huisarts. Ik vertelde haar dat ik dolgraag naar mijn vorige psycholoog terug wilde maar dat dat niet kon ivm vergoeding, maar volgens haar kon het wel. Ik deed navraag maar dit kon dus inderdaad niet. Ik voel me enorm afgescheept en niet gehoort. Daarnaast heb ik haar verteld waar ik moeite mee heb en vervolgens trapt ze mij de grond in met haar uitspraken als ‘Je hebt toch niemand’ en ‘Ik wil je niet’ iets wat niet je niet verwacht van een psycholoog die je zou moeten helpen.
De dingen waar ik tegenaan loopt varieeren maar sinds ik mijn creativiteit niet echt meer mag uiten voel ik me een beetje verloren en aan de kant gezet. Zo ben ik begin dit jaar gestopt met mijn fotografie, dit was geen vrijwillige keuze. Doordat ik een uitkering heb word ik enorm beperkt met alles wat ik doe. Meeste mensen moeten elk dubbeltje omdraaien als ze iets willen kopen maar ik moet bij elke blogpost die ik online zet 100x nadenken of het wel kan etc. Hierdoor heb ik vrijwel ook nergens meer zin in. Ofja ik wil wel maar om mezelf er tot aan te zetten is want anders.. (Ik ben nog druk aan het solliciteren, maar het is hopeloos) Verder ben ik opzoek hoe ik iets makkelijker met HSP kan omgaan want soms is het vreselijk irritant, een aan/uit knopje zou fijn zijn.
Zoals ik al eerder heb verteld heb ik geen vrienden. Vroeger had ik vrienden in overvloed en had ik tijd te kort voor mezelf. Ik maakte altijd snel vrienden en ik had altijd erg gezellige vriendengroepen. Vrijwel altijd als er buitenstaander bij de groep bij kwam ging het mis. Dit was altijd (op 1 groep en 1 persoon na) drugs gerelateerd. Ik heb echt een gruwelijke hekel aan drugs en moet er ook niets van hebben. Mijn laatste vriendschap was niet drugsgerelateerd maar daar werd ik echt als voetveeg gebruikt. Ik ga niet vertellen wat er in deze ‘vriendschappen’ is gebeurt want deze blogpost is al lang genoeg. Maar laat ik het erop houden dat als ‘vrienden’ je keer op keer pijn doen wat van kwaad tot erger gaat ga je dat daarna niet meer opzoeken.
Sindsdien heb ik zoiets van fuck you dan maar geen vrienden, ze doen me toch alleen maar pijn en daar heb ik geen zin in. Daarom wilde ik ook zograag assertiviteitstraining.. mja dan moet ik die wel krijgen.
Zo en daarom accepteer ik dat labeltje niet. Ik wil juist weer leren om mensen te vertrouwen en leren om minder geduld te hebben voor mensen die over me heen walsen. Het is niet dat ik dit altijd heb gehad. Dit is iets wat ik door de jaren heb opgebouwd en waar ik mezelf nu voor bescherm. Dus bij deze rot op met je fucking labeltje om makkelijk van me af te komen.
Iemand die wat drukker is heeft niet meteen ADHD
Iemand die stiller is in groepen heeft niet meteen ADD
Iemand die graag een schoon huis heeft heeft niet meteen Smetvrees
Iemand die iets in de fik steekt is niet meteen een Pyromaan
Iemand met HSP heeft niet meteen Autisme
Er bestaat ook nog iets als een karakter, en dat hoeft niet gelabeld te worden.
Dus stop gewoon om elk karakter te labelen en vraag of er wat achter zit.
Sorry voor de rant maar ik moest het even kwijt.
Update,
Oh en zojuist is er een brief in de brievenbus gevallen dat ik weer een gesprek krijg met mijn (blijkbaar nieuwe want ik ken deze naam niet) klantbegeleider. En als klapper op de vuurpijl gaat het over mijn werk als fotografe ?! en over mijn sollicitatie activiteiten. Mijn fotografie heb ik vorig jaar dus al helemaal op moeten geven, was op papier gezet volgens mijn (toen) klantbegeleider. En mijn sollicitatieactiviteiten.. tsja ik heb vrijstelling hiervoor gekregen omdat ik in een psychisch traject zit, al solliciteer ik wel gewoon door.
Wow wat een verhaal zeg!
Xoxo
Het punt is dat je zonder diagnose geen behandeling kunt krijgen, zo werkt het nou eenmaal in de ggz. Zo’n labeltje is niet leuk, maar vaak wel een voorwaarde om verder te kunnen werken.
Ik bemerk dit nu zelf ook. De diagnose die ik heb wordt in twijfel getrokken (dysthyme stoornis), maar de alternatieven kloppen ook nooit helemaal (of helemaal niet). Daardoor zit ik nu zonder behandeling. (de psycholoog vindt dat het lichamelijk moet zijn, de internist denkt aan psychische problematiek, schiet je niks mee op haha).
Klopt enigszins ook wel. Alleen de psychologe van nu die mij labelde gaf aan dat ik dit al heel mijn leven heb, wat dus niet zo is.. Mijn vorige psycholoog gooide het op een depressie, iets wat ik wel kan beamen. Alleen mijn psychologe van afgelopen keer wilde daar niets van weten of horen. Verder is de oplossing voor mij eigelijk heel makkelijk. Namelijk werk vinden, zodat ik weer mag doen wat ik leuk vind. Enigste wat dan nog rest is de HSP en vertrouwen in mensen krijgen/assertiviteit.
Wow dit is zeker een heftig stukje om te lezen zeg! Wat een rare psycholoog zeg! Die moeten juist mensen helpen en niet de grond in boren! En ik vind het super stoer dat jij dat “labeltje” niet wilt accepteren en gewoon wilt vechten voor je toekomst!
Ik snap heel goed dat je dit kwijt wilt. Jammer van de psycholoog, misschien een andere zoeken? Wel een heftig verhaal. Ik ga je eens iets vertellen ik had vroeger heel veel vrienden net zoals jij. Maar net zoals jij bleven er bijna geen over. De vriendschappen die ik nu heb kan ik misschien op drie vingers tellen. De hoop zeker niet opgeven. 🙂
Wow wat een heftig en eerlijk stuk heb je geschreven. Heel knap dat je hier zo open over durft te zijn! Jammer zeg, van die psycholoog en van ‘vrienden’ Scheer niet iedereen over 1 kam, er zijn vast wel goede psychologen en vrienden die je niet zouden laten vallen. Nu alleen nog vinden en de hoop niet verliezen. Ik geef je iniedergeval een dikke knuffel van mijn kant!
Jeetje Jennifer, wat een tegenslagen en shit allemaal! Wel ontzettend gaaf dat je hierin open bent en van je af schrijft (ik hoop dat het jou ook wat heeft geholpen)! Verlies de hoop niet op het gebied van psychologen; er zijn er zat die jou wél willen en kunnen helpen!
Jammer genoeg zitten er veel verkeerde tussen. Ik hoop dat je iemand mag vinden die jou kan helpen en dat je snel weer alles op de rit hebt. Blijf wel geloven in jezelf en in een positief einde. En ik weet wat je nu denkt 😉 maar probeer positief te blijven. Ook al is dat moeilijk. Sterkte ermee! Liefs