Eindelijk weet ik waar ik aan toe ben.

Zoals jullie op mijn oude blog hebben kunnen lezen, is er vanalles mis met mij pols. Wat er mis is kun je lezen door hier te klikken.

Vandaag moest ik naar het Academisch ziekenhuis in Maastricht. Ik moest er al om 9 uur smorgends zijn, maar we kwamen 15 minuten te laat omdat we in de file stonden. Dit hebben we natuurlijk even over de telefoon doorgegeven aan het ziekenhuis. Uiteindelijk bij het ziekenhuis aangekomen, mochten we even wachten. Na zo’n 10 minuutjes werd ik binnen geroepen. Eerst werd ik geholpen door een chirurg in opleiding, maar later kwam de chirurg erbij waar ik bij moest zijn. Na wat overleg moest ik even nieuwe foto’s laten maken op de rontgenafdeling. Dat even duurden alleen wel 1 uur, ze waren ons vergeten vermoeden we. Toen moesten we weer terug naar de chirurg. Daar moesten we weer even wachten. En toen mocht ik weer naar binnen, uiteindelijk is een botje 5,4mm te kort en het andere botje te lang. Ze konden het botje wat te lang was wel inkorten alleen dan zou ik weer andere klachten krijgen en zou mijn bot heel erg snel gaan verslijten, en dan zou ik nog niet van al mijn andere klachten af zijn. Uiteindelijk is er beslist dat ik hiermee moet leren leven, want als ze het gaan opereren krijg ik weer iets anders, en als ze dat weer gaan opereren komt er weer iets anders dus dat schiet ook niet op. Enigste wat ik nog wel krijg is een littekencorrectie omdat er wat zenuwen in mijn litteken zijn gegroeid. Maar dat is ook echt alles. Het is misschien geen leuk nieuws maar nu weet ik onderhand wel na 2 jaar kloten waar ik aan toe ben, en kan ik verder met mijn toekomst.