Bailey, een paar weken terug, nog lekker aan het genieten van haar dutje..
Vrijdag nacht stopte Bailey met eten. Dat is geen goed teken maar Bailey heeft dit wel eens vaker, er zit dan denk ik dan een haarbal dwars. Maar na wat Laxatract (laxeer) is het binnen een paar uurtjes opgelost. Dit keer was het anders. Zaterdag ochtend at ze nog steeds niet, dus ik ging naar de dierenarts.
Toevallig had de dierenartspraktijk waar ik normaal altijd kom weekend dienst maar had ik nu wel een andere arts dan normaal. Ze keken haar na ze woog precies 2.0 kilo, haar tanden zagen er goed uit, en haar oren waren schoon (vreemd want Bailey was al aan het klote met haar oren, oorontsteking) Verder voelde haar buik wel wat hard dus de dierenarts ging van een verstopping uit. Maandag ging ik weer terug naar de dierenarts (nu bij degene waar ik normaal altijd kom) want Bailey wilde nog steeds niet eten. Ik bleef hameren op haar oren omdat ze daar last van leek te hebben. Maar de dierenarts zei dat het er al beter uitzag als de laatste keer dat hij Bailey had gezien. Ik moest doorgaan met Otiderm voor haar oren en verder gaan met laxeren en dwangvoeren. Al snel ging het beter.
Tot zaterdag ochtend..
Zaterdag ochtend toen ik beneden kwam, kwam alleen Bubbles me begroeten… Bailey trof ik onder de bank. Toen ik haar onder de bank uit haalde kon Bailey niet meer op haar pootjes blijven staan, ze rolde om. De alarmbellen gingen bij me af en ik belde direct de dierenarts. Ik kon meteen terecht maar omdat het weekend was moest ik naar een andere dierenarts, eentje die +/- 20 minuten rijden was. Eenmaal bij de dierenarts kreeg Bailey diverse injecties. Vitanime B, iets om de eetlust op te wekken, pijnstillers, antibiotica en iets om oormijt te doden. Bailey had hoogstwaarschijnlijk EC (mijn grootste angst die nu werkelijk is geworden), of een naar binnen geslagen oorontsteking. Ik kreeg medicatie mee en moest het even afwachten. Die dag erna moest ik laten weten hoe het was gegaan. Smiddags leek het wat beter met Bailey te gaan, ze begon namelijk weer aan mijn bank te knagen..
Maar savonds laat ging het helemaal mis..
Bailey begon te trillen, zwaaibewegingen met haar hoofd te maken, met haar ogen te draaien, spastisch te doen etc etc etc. Het leek erop dat ze een epileptische aanval had, iets wat vaak voorkomt bij konijnen met EC. Maar na 20 minuten zat ze er nog steeds in. Ik belde de dierenarts en mijn ouders uit hun bed en ging direct naar de dierenarts. Bailey was oververhit, had meer als 40 graden koorts en leek al aan het ‘gaan’ zijn. Ik kon en wilde haar niet nog langer laten lijden, dus terwijl ik haar in mijn armen had en haar aaide gaf de dierenarts Bailey een spuitje.
Rust zacht kleine boef, Bubbles & ik zullen je missen ❤
05,05,2013 – 21,01,2017 †
Ah zo naar dit. Ik krijg een brok in mijn keel als ik het lees. Zelf eind november mn konijn laten inslapen omdat hij niet meer op z’n poten kon staan :(. Sterkte!
Och. Sterkte 🙁
Heel veel sterkte verder. Het is zo moeilijk om dit los te laten. Maar het is ook mooi dat je zo veel mooie herinneringen aan hebt aan de tijd die je met Bailey door hebt mogen brengen.