Mijn angst

Hallo ik ben Jennifer, ben 23 jaar oud en heb last van een naaldenfobie. Meeste mensen die ik over mijn fobie vertel kijken mij raar aan of lachen me uit want ‘Ja ik heb toch 3 tatoeages en 2 piercings. Ik laat liever heel mijn rug vol tatoeëren dan dat ik 1 spuitje krijg. Bij tatoeëren zie je namelijk geen naald, mijn piercings waren een ander verhaal. Ik wilde het zo graag, ben zo vaak gegaan en dat ik dan voor de deur stond en dan maar weer omkeerde naar huis. Uiteindelijk heb ik ze toch laten zetten, alleen dit ging ook gepaard met een hoop tegenslag.

Veel mensen hebben een verkeerd beeld van een naaldenfobie. Ze denken dat dat het om de pijn van de naald gaat, maar dat is niet het gaat echt alleen om de naald. Vaak zeggen ze dan ‘Dan kijk je toch gewoon de andere kant op ? helaas werkt dit niet. Iemand die een fobie voor naalden heeft is er zo bang voor dat hij niet de andere kant op kan kijken. Wat ik ook al vaak naar mijn hoofd geslingerd heb gekregen is dat het helemaal geen pijn doet. Ik weet dat een prikje van een injectie niet pijn doet, maar toch is die fobie er.

Bij mijn laatste operatie aan mijn arm in het Academisch ziekenhuis in Maastricht werd mij aangeraden om hulp te gaan zoeken voor mijn fobie. Mijn fobie is namelijk behoorlijk extreem, en kon een gevaarlijke wending krijgen. Mijn moeder heeft vroeger wel eens gezegt “als die ooit zijn beide benen breekt, kruipt die gewoon naar huis om maar niet naar het ziekenhuis te moeten” Dit is bijvoorbeeld een klein voorbeeld ervan maar niet echt bedreigend. Maar zo kunnen er wel bedreigende dingen zijn bijvoorbeeld als ik plotseling suikerziekte krijg, dan zou ik mezelf elke dag moeten injecteren. Geen haar op mijn hoofd dat ik (of iemand anders dat bij mij) dat doe, dan “lijd” ik liever dan dat ene spuitje. Het is dus inderdaad slim om hulp te gaan zoeken.

Mensen met een naaldenfobie reageren niet allemaal het zelfde op een naald. De een valt flauw, de ander gaat huilen, alleen ik word extreem agressief/geweldadig. Als ik een spuit krijg dan slaan al mijn stoppen door en draai ik helemaal door, ik word heel erg aggresief/geweldadig en doe er alles aan om die spuit maar niet te krijgen. Dat ik op dat moment mensen half afmaak of het hele interieur sloop maakt me op dat moment niet uit, als ik die spuit maar niet krijg. Vaak word ik door 5 mannen strak vastgehouden in de houtgreep, dan kunnen ze (nog altijd met moeite) de spuit zetten. Als ik daarna weer helemaal helder ben schaam ik me kapot. Ik vind het dus geen pretje als ik weet dat weet dat ik een spuit krijg. Ik wil niet het hele interieur slopen of mensen pijn doen, maar ik doe het allemaal onbewust.

Veel mensen die ik dit vertel (vrienden, tandartsen, anesthesisten, chirurgen en ga zo maar door) geloven dit niet. Ze kunnen niet voorstellen dat zo’n rustig en ‘lief’ meisje veranderd in een gewelddadig monster, en lachen me dan vaak uit. Dit is behoorlijk frustreren want je word gewoon niet serieus genomen.

Ondertussen ben ik bij een psycholoog geweest, en heb een erg fijn gesprek met haar gehad. Ze vermoed dat mijn fobie voortkomt uit een trauma. Een trauma wat ik 15 jaar geleden heb gekregen. 15 jaar geleden brak ik mijn arm, in het ziekenhuis hebben ze mijn arm toen op een behoorlijke lompe en pijnlijke manier gezet. Ik heb de arts toen nog heel leuk tussen zijn benen geschopt 😀 en toen ging hij hulp vragen aan mijn moeder haha. Waarschijnlijk heb ik dit als een trauma ervaren en nooit echt verwerkt want ik ben nu nog steeds aan het klootten met die arm. Mijn fobie word dus eigelijk gevoed met al mijn arm drama. Dit is misschien dan ook de rede dat mijn fobie steeds erger word.

De psycholoog heeft me voorstelt om te beginnen met EMDR, de eerste sessie heb ik 9 Juni dus dat duurt nog wel even. Ikzelf had nog nooit van EMDR gehoord maar de psycholoog vertelde dat ze terug gaan naar het begin en dat gaan koppelen aan een positief moment. Ik heb wat op internet rond gesurft om informatie op te doen alleen ik kan er niet echt wijs uit. Wat ik er uit begreep is dat er iets gedaan word met een geluidje, oogbewegingen of handbewegingen en dat het erg zwaar is. Sommige mensen zijn na een sessie dagen van slag, heel erg angstig, prikkelbaar. Dit komt omdat je alles weer opnieuw ervaart. Ik weet niet echt wat ik ervan moet verwachten, maar ik ben wel heel erg benieuwt naar de eerste sessie. Als een van mijn lezers (of iemand die zij kennen) ervaringen heeft met EMDR hoor ik het graag 🙂

Dit was mijn stukje over mijn angst ik hoop dat sommige nu ook iets met respect hebben voor mensen met een naaldenfobie want het is echt geen aanstellerij! Ik vond het heel erg moeilijk om dit stuk te typen. Ik heb denk ik wel zo’n 4 verschillende versies, want ik wist gewoon niet hoe ik het het beste kon uitleggen. Mijn Nederlands is niet perfect, dus excusez moi voor hier en daar de wat rare zinsopbouw. Klik hier voor meer info over EMDR.