Mijn beste vriend zat in de gevangenis

Ik herinner het me nog als de dag van gister.
De telefoon ging, het was de politie ik moest naar het politiebureau komen. Ik was in paniek en wilde mijn moeder bellen die was namelijk op haar werk. In plaats van dat ik het nummer van haar werk in toetste, toetste ik het nummer van mijn beste vriend in. Zijn moeder nam op, toen ik haar stem hoorde besefte ik dat ik het verkeerde nummer had in getoetst. Ik vroeg waarom ze thuis was want ze zouden de dag van te voren op vakantie naar Tenerife gaan. Ik kreeg niet echt een antwoord en ik vroeg of het ermee te maken had dat ik naar het politie bureau moest komen. Ze bevestigde dit met een ja.

(Dit was in het begin van het mobiele tijdperk. Je kon toen alleen bellen en smsen met je telefoon, mits je beltegoed had. Abonnementen bestonden toen nog niet.)

Ik dacht dat het te maken had met de 2 branden waar we beide bij betrokken waren, maar dat er meer was wist ik niet. Hij en ik spookte vaak door leegstaande gebouwen, apart van elkaar. 2x is hij mij snel komen halen omdat er brand was. Het was een ongeluk zei die. Dat dit niet waar was wist ik toen niet. Tijdens het gesprek op het politiebureau kreeg ik te horen dat hij ook autos, coniferen, carports en meerdere leegstaand gebouwen in brand had gestoken en dat het met opzet was gedaan. Mijn mond viel open, want ik dacht dat het een ongelukje was. Omdat ik al zo’n week niets van hem gehoort had vroeg ik waar hij was. Hij zat in de gevangenis, in vught. Hoe lang hij daar zou zitten wisten ze nog niet. Dit ging via de officier van justitie.

Ze hadden hem op heterdaad betrapt.
Er zijn geen gewonden gevallen.

Zo’n 2 weken later kreeg ik het eerste telefoontje van hem. Hij mocht 1x per week bellen en koos mij altijd. Ook kreeg ik brieven van hem hele persoonlijke en gevoelige brieven. De tijden dat hij ‘weg’ was was verschrikkelijk. Er waren nachten dat ik huilend in slaap viel en hoopte dat het een nachtmerrie was. Dat ik elk moment wakker kon worden en dat hij terug was, maar dat was niet zo. Na een tijd besefte ik dat ik verder moest met mijn leven en dat ik niet jaren op hem kon wachten. Er werd namelijk gesproken over 2-3 jaar gevangenis.

Ik kreeg een nieuwe vriend, namelijk de grootste vijand van mijn beste vriend. Mijn vriend was niet blij met de telefoontjes en brieven die ik van mijn beste vriend kreeg. Hij verbieden het, maar ik verborg het voor hem. Ik had al een aantal keek aan de ouders van mijn beste vriend gevraagd of ik een keer mee op bezoek mocht. Dit mocht vaak niet want er ging altijd wel familie mee etc ect. Ik had het gevoel dat ze me afscheepte. Na een tijdje vroegen ze me toch mee, alleen ik zei af. Ik durfde niet, ik was bang om te zien wat ik aan zou treffen en ik was bang dat ik in huilen zou uitbarsten. Daarnaast was mijn vriend er ook niet zo blij mee. Nu heb ik enorme spijt dat ik toen niet mee ben gegaan maargoed. Na zo’n 5-6 maanden kwam mijn beste vriend vrij (kinderrecht), en niet veel later ging de relatie met mijn vriend uit. Helaas bleef mijn ex mij stalken en daar was mijn beste vriend niet van gediend. Wat er daarna gebeurde lees je de volgende keer. (dit kan eventjes duren, want ik vind het tricky en moeilijk)

Ik heb 3x een lange relatie met hem gehad. Als we geen relatie hadden waren we wel beste vrienden. We waren vrijwel altijd bij elkaar behalve snachts… Of hij nog dingen in brand steekt ik denk het niet, maar zeker weten kan ik dat niet. In de tijd dat we een relatie hadden wilde hij wel altijd gaan kijken bij een brand ook al moest hij daar 1 uur voor rijden. Daarnaast hielden zijn ouders hem ook altijd op de hoogte als er ergens brand was. Na onze laatste relatie spraken we elkaar alleen nog via whatsapp. Maar zo’n 1,5 jaar geleden verbrak hij het contact met me, want hij had een mij niet meer nodig…

Bij elke brand in de omgeving denk ik nog wel altijd ‘zou het’