Personal; het geluk staat eindelijk eens aan mijn kant

Een tijdje geleden heb ik een keuring van het UWV gehad, de uitslag was gelukkig erg positief want ik ben niet afgekeurd 😀 Maar ik mocht geen zwaar werk oid doen, ik zou kunnen gaan werken als parkeerwacht. Parkeerwacht houd in ‘dat ik in een parkeerkelder (in zo’n glazen hokie) zit en dan de hele dag op een schermpje moet kijken (netalsof die autos weglopen) Nou echt niet he… Dit gaf voor mij de doorslag, ik ga zelf wel soliciteren naar iets wat me wel leuk lijkt. Want als ik op het CWI/UWV of de gemeente moet wachten dan ben ik 80 en dan heb ik nog geen werk. Na heel wat afwijzingen had ik het een beetje opgegeven. Totdat ik via via hoorde dat er een vacature vrij kwam bij mijn moeder op werk, ik heb toen meteen het uitzendbureau gebeld en gezegt dat ik interesse had in die baan. Ze zouden mijn CV overdragen aan degene die erover gaat en dan zou ik deze week terug gebeld worden. Nog geen 2 uur later belde ze mij al terug, ik hoefde niet te komen voor een sollicitatiegesprek maar kon morgen al meteen beginnen! Stiekem kon ik het bijna niet geloven, na 2,5 jaar en heel wat afwijzingen heb ik dan eindelijk werk! Ik zou kwaliteitsmedewerker worden alleen al snel merkte ze dat ik veel meer kon, zo ging ik van saai klein meetwerk naar orderpikken naar taken van de baas overnemen! Nu willen ze me gaan inleren voor op de klachten “administratie/controle” maar omdat het zo druk is wil dat nog even niet vlotten. Jullie moeten eens weten hoe blij ik ben, dat ik werk heb en dat ik ook nog in 5 dagen tijd zo ‘hoog’ op ben gekomen! Het werk is leuk en ik heb allemaal super leuke en spontane collega’s dus kan niet beter.

Het lijk alsof mijn leven nu pas begint, omdat ik 2,5 jaar thuis heb gezetten en de hele dag thuis zat was elke dag het zelfde voor me. Het leek alsof de tijd eigelijk stil stond, maar nu ik werk staat de tijd echt niet meer stil. Het is een hele verandering voor me want ik moet erggg vroeg op, iets wat ik absoluut niet gewent was. Daar heb ik nu nog wat moeite mee maar dat komt wel goed. Er gaat nu echt een wereld voor me open, zo hoef ik geen verantwoording meer afteleggen aan het UWV of de Gemeente en hoe ik geen bankafschriften meer op te sturen, kan ik gewoon dingen op marktplaats verkopen, en verdien ik mijn eigen geld! De bedoeling is dat ik heel erg hard ga sparen want ik wil echt heel erg graag weg uit dit appartement, en ik wil een auto (Jaja die dikke amerikaan komt er <3 ) en ik moet natuurlijk mijn moeder nog wat afbetalen :) Mijn leven zal nu een stukje makkelijk worden, nu ik niet elk dubbeltje hoef om te keren. Laatst vertelde ik jullie dat ik EMDR zou krijgen voor mijn Naaldenfobie. Dit heb ik gekregen, maar na 2x werkte het niet meer, het treintje ging niet rijden zoals de psycholoog het zei. Uiteindelijk hebben we ons gefocust op de tandarts, want ik moet dringend naar de tandarts maar ik ga niet ivm de injecties die ik ga krijgen. Nou gingen we kijken of praten dan wat zou opleveren. Het eerste gesprek ging goed, ik kreeg ook een opdracht mee naar huis. Ik moest mijn gevoelens opschrijven die ik heb als ik aan de tandarts denk. Alleen toen kwam er werk op mijn pad, iets wat ook erg belangrijk is voor me. Uiteindelijk heb ik de sessies afgebeld, en ga ik over een tijdje (na de bouwvak ofzo) weer verder. Want ik zal toch echt van mijn traumatische angst af moeten komen. Ook heb ik al een tijdje niets meer verteld over mijn arm/pols, opzich gaat het daar erg goed. Ik heb soms nog wel veel last van maargoed het leven gaat door. Ik zou intensieve fysiotherapie krijgen, alleen de fysiotherapeut wist zelf ook niet goed wat hij met me aan moest. Uiteindelijk kreeg ik oefeningen voor thuis, en elke 2 weken moest ik terug komen bij de fysio. Na 4x bij de fysio te zijn geweest vertelde hij dat hij me niet verder kon helpen en dat ik maar door moest gaan met de oefeningen en dat ik anders maar terug moest naar mijn chirurg. Naar de chirurg ga ik dus echt niet meer, ik wil geen operaties meer, ik ben er gewoon echt he-le-maal klaar mee.